استاد احمد ساجدي را همه مي شناسند . نه آن كه فقط استاد بركار چوب بوده باشد كه استاد در زندگي هم هست .

صداقت ، قناعت ، زنده دلي ،مناعت طبع ، صداي روان و طبع لطيف ايشان يادآور اين سخن خواجه است :

حافظ از مشرب قسمت گله بي انصافي است            طبع چون آب و غزل هاي روان ما را بس

اهل نمايش بيروني نبودن و پرهيز از تفاخر ، نشان آرامش دروني اوست . استاد احمد فرزند خصال خويشتن است . حرف بي قاعده نمي زند . دركش از مسايل عميق است . به علاوه ، داشتن اولاد صالح و پدر شهيدي بزرگ ، شخصيتي قابل احترام از او ساخته .

شعرهاي استاد فضايي معطرانه و معنوي دارد . مضامين و مفاهيم در شعرهايش بلند است و خبر از خورشيد درون مي دهد . شعر خواه ناخواه رفتن به دنياي طرب و تازگي است و چه زمستاني اند . روح هايي كه عشقشان فقط پول و مال است .

مصاحبه 3 ساعته ما با استاد سرشار از شعر و خاطره گويي و ياد گذشتگان بود . استاد متولد 1309 است و داراي 9 فرزند مي باشد 5 بار هم به جبهه رفته است . از استاد كه با رويي باز ما را پذيرفته مي پرسيم :

î ميزان تحصيلاتش چقدر است ؟

4 كلاس بيشتر نخوانده ام و در آن روزگار اگر بيشتر از اين مي خواستيم درس بخوانيم بايد بيرون از شهر مي رفتيم و البته مشكلات زمان ما بيش از اين اجازه نداد .

î از روي آوردن به مداحي بگوييد ؟

 قرآن از مرحوم سيد ابوالقاسم علوي و حسين شريف و حاج آقا ميرزا جلال زادگان و سيد اكبر صمديان فرا گرفتم . اولين بار براي فاتحه خواني (غفوري) با پدرم به شيخ آباد رفتيم كه آنجا چند آيه خواندم . بعد كه خواستم با پدرم برگردم ، گفتند اينجا بماند و بخواند . مجالس ترحيم آن روز از صبح تا شب بود و چون بلندگو نبود «آيه گو» كه كارش كشيدن آخر آيه بود باعث استراحتي براي صداي ما مي شد . مرحوم سيد حسين متولي آيه گو بود و همچنين علي طوطي و فرزندش حسن آيه گوي محل بود و صداي خوبي هم داشت .

در نوجواني روزي داشتم بالاي پشت بام مثنوي مي خواندم و اين شعر مولانا را «ديد موسي يك شباني را به راه » ،كه آقاي مرحوم غلامحسين اميني كه معلم بود ، صداي مرا شنيدند و باعث شدند به سقايي بروم كم كم از سقايي به هيئت رفتيم و ابتدا مرثيه خوان شديم (حدوداً 12 سالگي) . مرثيه را من و آقا مصطفي آقا ميراكبري و حسين عابدينيان مي خوانديم . ايشان الان در تهران زندگي مي كند چون جمعيت بيشتر شده بود وقتي به زيارت رقيه خاتون مي رفتيم هر كدام از ما در طرفين صحن مي ايستاديم و براي آن كه خستگي بر صداي ما غلبه نكند يك بيت ايشان مي خواند و يك بيت من . اينطوري صدا به همه مي رسيد .

î مداحان مورد علاقه شما ؟

مرحوم حسيني خراساني ، مرحوم كاتب ، رسول زاده ، مشجري (محبوب كاشاني) ، ملا حسين مولوي قمي در عصر حاضر هم كه ماشاا... مداح زياد است . بد نيست خاطره اي هم از مولوي بگويم كه در خواب نكير و منكر را ديد و در جواب سوال درماند .

ناگهان اين شعر را به ياد مي آورد كه :   «به جز حسين مرا مرجع و پناهي نيست»      اين جواب باعث نجات فوري او مي شود .

î نظر شما در مورد سبك هاي فعلي چيست ؟

بعضي هايش كاملاً تقليدي است . چرخشي به آن مي دهند و مي خوانند و چندان مورد پسند نيست . ابداعي در آن نيست . بعضي سبك ها هم ترميمي است .

سبك هاي موسيقي اصيل و ماندگاري كه موسيقيدانان بزرگ به وجود مي آورند يادش به خير . ياد آن استاد آواز اصيل به خير كه مي خواند :                        اي كه به عشقت زنده منم ، گفتي به عشقـت دم نزنـم ، من نتوانـم نتـوانـم نتـوانـم

آن روزگار قديم وسط كوچه هيئت را مي نشانديم و مرثيه مي خوانديم تا چيزي بفهمند . معرفت كسب كنند . بعد از مرثيه ، نوحه سرايي مي كرديم و سبك هايي بود گريه آور .

و دنبال اين نبوديم كه تشريفات زياد شود و از چشم و ابروي ارباب دم نمي زديم . محاسن و سجايا را مي گفتيم . صاحب كار را مي ديديم .

آقاي سازگارا به من مي گفت :«شعر خوب بخوان ، شعر حماسي بخوان و بدان اگر در يك نفر هم تأثير كرد كارت را كرده اي » .

î خوشبختانه ما نوش آباديها خودگردان هستيم و نمي رويم مثل بعضي جاها مداحان آنچناني دعوت كنيم و مثل‌آنها پولهاي كلان بدهيم :

البته اين سبك هم كه مداحي براي امام حسين (ع) باشد و هدف پول گرفتن باشد خوب نيست . يعني چه كه بعضي مداحان با چه تشريفاتي پولهاي ميليوني مي گيرند اينها مداح پولند نه مداح امام حسين (ع) .

اينها هر جور طرفشان بخواهند رفتار مي كنند . حق را بايد ديد . ما بايد به معني دوستي با امام حسين (ع) توجه كنيم . هدفش را از نهضتش بدانيم . اينكه علي (ع) ديد زهرايش كتك مي خورد و سكوت مي كند ، اين از دينش است . دين و ايمانش به او تحمل مي داده . اينكه امام حسين (ع) حاضر بوده تا خاندانش به اسارت برود و مي دانسته براي چه اين كار را كرد .

براي آنكه دروغ و ريا و غيبت و ظلم از ما دور بشود .

آيا ما معني اينها را مي دانيم ؟

î تزيينات و تشريفات هيئت در قديم چه بود ؟

توق ، جريده ، پرچم ، يك سنج و طبل و يك شيپور داشتيم  البته سعي مي كرديم معني توق را بفهميم كه آن خميدگي قامت حضرت زينب را نشان مي دهد .

اگر چه خم و راست شدن تيغه علامت هم ، در نظر خيلي ها يك جور فحش و محله بازي حساب مي شد .

البته آن زمانها عادتمان داده بودند كه محله پرستي يعني ناموس پرستي الان كه پخته تر شده ايم و معرفتمان زيادتر شده مي دانيم كه اين چيزها اصلاً درست نيست . قيام امام حسين (ع) كجا و اين حرفهاي كودكانه كجا .

آن روزهاي كودكي كه من و عباس آقا عمارتي طفلان مسلم مي شديم فقط يدا... طاهر        بود كه خودش هم چوپان مي شد و پس از پايان مراسم طعام مي داد . و هيئت كه تمام مي شد مردم به خانه مي رفتند . يادم مي آيد كه آن زمان من روي چهار پايه اي لرزان مي ايستادم و مرثيه مي خواندم و هر لحظه حول افتادن داشتم كه اگر كساني نگه نمي داشتند همينطور مي شد . يعني آن روز امكانات كم بود و قانع هم بوديم .

î كدام نوحه خود را بيشتر دوست داريد براي ما بخوانيد .

آه و چه ام در دشت بلا ...

î شعر گفتن را از كي شروع كرديد ؟

از وقتي كه نوحه مي خواندم شعر مي گفتم و اين البته از لطف و بركت خداست .

î شعرهاي شما فراوان است . از تخلص استفاده مي كنيد ؟

ساجدي نيست براي احدي                       اين جهان و نعماتش ابدي !

î از فرزند بزرگوار و شهيدتان و فعاليتهايش در محرم بگوييد ؟

4 سال اول ازدواج فرزندي نداشتم . يادم مي آيد آن روزها در جلسه اي آن قدر مرثيه و نوحه خوانده شد كه ديگر وقت نبود و به من نرسيد . پس از آن مرحوم حاج بابا علي به همه نذرياتي داد كه باز هم به من نرسيد . كسي به طعنه و شوخي اين «نرسيدن ها» را بر زبان آورد . آن شب خواب ديدم كه بقچه اي سبز از عرش منبر پله پله بر روي دامن من كه پاي منبر نشسته بودم افتاد . خودم تعبير خواب كردم در همان لحظه به ياد آن طعنه افتادم و به خاطرم رسيد كه اين فرزندي براي من خواهد بود . بعد از چندي خدا فرزندي بر من عطا كرد . همانجا نامش را غلامحسين گذاشتم كه واقعاً هم غلامحسين ، غلام حسين شد . فعاليتهاي انقلابي كه خيلي داشت . در پخش اعلاميه ، در كسب معرفت ، در خواندن كتابهاي امام و دكتر شريعتي ، در تعقيب و گريزها  كتك خوردنهايش و ... سال 56 به ياد دارم كه در جويباره بلندگو را از من گرفت و دكلمه اي خواند و بعد مثل هميشه حماسي و انقلابي ، ذكر ظلم ستيزي ، گرفت كه :

فرمود سلطـان عرب به عدوان                                به پيــروان شـــوم آل سفيـــان

ستمگر برامت نشايد حكومت                   اين است مرامم اين است‌مرامم

î پيامي براي هيئت يا جوانان داريد بفرماييد .

دوستداران حسين در كسب معرفت بكوشند و امام را و قيام و نهضتش را بفهمند و مطالعه كنند . و اين ماهشان با ماه هاي ديگر فرق كند . روز عاشورايشان به حال حزن و اندوه باشند نه شادي و شوخي و خنده . حال عزا داشته باشند ادب عزاداري رعايت گردد . بعد هم اينكه به نماز اهميت دهيد من كسي را در حسينيه ديدم كه نمازش را چنان با عجله مي خواند كه صبر نمي كرد ذكرش تمام شود . معلوم بود عجله داشت تا برود كارهاي بعدي هيئت را انجام دهد من او را به صبر دعوت كردم ولي از بس عجله داشت نه تنها گوشي نداد كه چيزهايي هم گفت مسلماً اين آدم نمي داند امام حسين (ع) براي چه كشته شد .

چه خوب است آمدن به حسينيه با توجه و دقت باشد نه براي وقت گذراني . من در انتخاب شعر دقت مي كنم تا جنبه پندآموز آن هم رعايت شود و همانطور كه در اين شعر سروده ام بدانيم كه زندگي يك فرصت است و اين تن و بدن يك وسيله و ابزار در دست شماست تا با آن روح را به سعادت برسانيد و انسانيت و اسلاميت خودمان را به حد كمال برسانيم .

اي كه داري در اين عالم مكان                   مركبي داري به زير پــا بــــدان

چيست آن مركب ،تن خاكي تو                                راكبش نفس تو باشد نيك دان

گر عنــان تو به عقل توست                      بخت تو بيــدار باشد خوش بران

ور بدست نفس سركش داده اي                            سخت باشد تا كه گيريش عنــان

نفس لــذات جهـان را مايل است                              هيچ نبـــود در پي سـود و زيـــان

اي عزيـزان مزرع كشــت است جهـان     بايد بهـر آخرت بذري فشان

از خدمت شما و زحمات و تذكرات بجاي شما تشكر مي‌كنيم و سلامتي و عزت آرزومنديم